Well, now what?!?!?!

Freakin' A!

2006-01-10T22:00:00.000+08:00

Oh my Lord! I was doing a google search on my name, and guess what I found? - my blog! Sheesh, it's been a while since I last wrote something here (and I almost forgot that I even had a blog). So what's been occupying my time? A lot of things actually.

I've been working here in the 049 area code (Santa Rosa, Lagun to be exact) for like 3 months now. Grabe at nakakapagod ang byahe, other than the fact that - well. . . .nakakapagod ang byahe pucha! Kelangan magtyaga talaga since a second baby is on the way. Yep! A second baby's on the way. Sana nga girl naman this time, pero ok lang kung boy. Sana kasing bait siya at kasing guwapo ni Mika Lorenzo, my eldest, kung magiging boy. Kung girl naman, sana kamukha ng asawa ko.

Well, other than work, what kept me from working on my blog is the special project that I did for a group of friends. I wrote a previous article for them, you could probably find it down here somewhere. They're in a band called "Prime Council" and they recently reorganized the composition of their band. I did a blogsite/website for them and you could check it out at http://primecouncil.tk . It's my way of thanking them for the good music and the friendship that they've afforded me and my wife for the past year.

OK. Well, hindi ko na alam ang isusulat ko dito kaya sige. Hanggang sa muli!

28, 29, . . . . F*CK!

2005-09-22T02:16:00.000+08:00

"If at age 20 you are not a Communist then you have no heart. If at age 30 you are not a Capitalist then you have no brains." (George Bernard Shaw)

I just celebrated my 28th birthday 4 days ago (yah, thanks a lot for not greeting me!). My best friend and drinking bud, poet-singer-songwriter-barrister Easy Fagela made me realize one fact I've never really thought of before - "Tangina Ban, malapit ka na mag-trenta!" Upon hearing this, it made me say "Punyeta, oo nga no?!?!?".

What is it with turning 30 that creeps me out? Hell, it's just my age. But seriously, what is it? I would really appreciate comments from people who went through the same. Click that little thing that says 'comments' below, you know what to do after that, I hope.

God's Greatest Gift

2005-09-07T04:30:00.000+08:00

"Until you have a son of your own... you will never know the joy, the love beyond feeling that resonates in the heart of a father as he looks upon his son. You will never know the sense of honor that makes a man want to be more than he is and to pass something good and hopeful into the hands of his son. And you will never know the heartbreak of the fathers who are haunted by the personal demons that keep them from being the men they want their sons to be." - Kent Nerburn

Casting the First Stone

2005-07-27T18:18:00.000+08:00

"Let him who is without sin cast the first stone."

I first heard this line uttered while watching an episode of Superbook (or was it The Flying House?). Eversince the time I realized the moral of this story derived from the Holy Bible, I've always tried to keep in mind the lessons being taught by it. As they say, who are you to judge someone if you yourself haven't seen your own reflection in the mirror. As Melanie Marquez would aptly put it, "don't judge my brother, he is not a book!".

I had a very serious conversation with one of my colleagues (technically I am his subordinate, but I've never really recognized that fact). I've been observing him trying his very best to ignore, at the same time avoid my mere presence over the past few days. As his continued cold treatment towards me has already reached it's high level of annoyance, I finally decided to confront him. It turns out, he is mustering a bad feeling towards me which was caused by some information that he learned from someone (let's call this other person anonymous), and then this anonymous apparently told him about the fact that some of the members of our department (myself included) are making fun of his personal life, particularly his sexual orientation. I was quick to admitting my guilt, realizing that denying such act would lead me nowhere. I then offered my sincerest apologies to him and simply offered no excuses. I told him I was indeed part of the group, I laughed, concocted more stories to make the story juicier, laughed some more, and of course, laughed till I could no longer sense that there was still oxygen available. But it was not in any way done to defame his character by any chance. It was just a simple case of four boys trying to find something to laugh about. One can't really say that it was at someone's expense since it was never intended to reach the ears of other people. In the end, our conversation went nowhere, I felt. He just accepted my apologies but later told me that, "I should suffer the consequences caused by my actions." Alrighty then.

I thought deeply after that conversation. I believe that I should atleast be given credit to the fact that I was MAN ENOUGH to admit my mistakes and offer my sincerest apologies, with no if's and but's. But of course!, this one really hit him hard, I really couldn't blame him for not giving me forgiveness. Heck, if I were in his shoes, being a the man that I am, I would have punched the other guy right smack in the face. Good thing nothing like that happened.

You may be wondering why the title of this entry is such. After much deeper thought and meditation, the very first thing that popped into my mind after thinking about what happened was the very first line that I typed up there. Probably this was prompted by my true feelings regarding this particular situation, since the guy's last line to me was "how could some people do this to me, I've done nothing wrong". You readers of my blog are not dumb, you can firgure it out yourself. 'Nuff said!

Dave Batista: Isang Pinoy!

2005-07-26T17:27:00.000+08:00

Hahaha! Sinabi ko na nga ba eh. Tama ang hinala kong may dugong Pinoy itong mokong na 'to eh. Una ko palang nakita ito, naisip ko na kung Bautista man talaga ang tunay na apelyido nito, hindi ito pwedeng maging Latino dahil wala sa itsura niya eh. Naghinala tuloy ako na may lahing Pinoy ito. Nung isang linggo, napanood ko ang isang episode ng "WWE Smackdown!" at may isang poster doon na bitbit ng isang manonood na nagsasabing, "Batista is Filipino". Kinabukasan, Google search kaagad ako. Booom! Totoo nga! Si David Michael Bautista, o mas kilala sa pangalang "The Animal" Batista, ang kasalukuyang World Heavyweight Champion ng WWE ay anak ng isang Pinoy na ama at isang Greek na ina. Shit! At akala ko pa naman eh ako ang unang dugong Pinoy na magiging Champion ng WWE. Bwiset!

Bagong Bisyo sa Weekends!

2005-07-26T16:35:00.000+08:00

Lately, madalas akong lumalabas (kasama misis kong maganda) kapag Saturday nights. Ito na lang kasi ang araw na nakakapag release ako ng tension dulot ng pagtratrabaho sa isang opisinang . . . . ewan ko ba! Kapag lumalabas kami, lagi naming pinupuntahan yung mga lugar kung saan tumutugtog yung paborito naming grupo, ang Prime Council w/ Jed Madela and Gail Blanco. They actually play good music (considering the fact na dati wala akong hilig sa show band, metal ako eversince dude!). Oo, bumaligtad na ako sa pananampalataya ng Heavy Metal music, dahil sa kanila. Ito ang mga miyembro ng band:

Jed - vocals (may entry ako tungkol sa kanya sa bandang ibaba)
Gail - vocals (wow, this girl can really sing, better than the female singers that we hear sa radio/tv)
Janby - bass (idol ko 'to)
Jonathan - keyboards (musical director din nila, move away Jay Durias!)
Jonjon - drums (easy girls!)
Jason - guitar (smooth player)
Dondon - trumpet (isa pang idol ko)
Paul - saxophone (up to now, I still don't know where this guy gets the oxygen for him to be able to hit those notes)

You can catch these guys perform at Aruba (Metrowalk), along Ortigas Avenue on Fridays and at Tapika along Katipunan Avenue on Satrudays. For my friends whom I haven't seen for the longest time, you can catch me watching these guys perform (at the same time drooling at how they could produce good music) at Tapika during Saturday nights.

Quo Vadis?

2005-07-26T16:22:00.000+08:00

Sheesh! Ito pala itsura ng blog ko. Tagal ko ding hindi naasikaso ito ha. Hehehehe. Anyway, mula nung huli akong nagsulat ng entry, marami ring nangyari. Heto ang pinakamatinding nangyari:

Minsan kaming inimbitahan sa isang meeting ng boss namin. Ang sabi niya, magbubukas na raw yung bagong site namin sa Sta. Rosa, Laguna. Nasisip ko, "uy, beri guuud!" atleast maganda ang negosyo namin ngayon at kaya pa naming magbukas ng isa pang branch. Pero ito yung catch. Kaming mga nasa Training Department, mahahati. Ang sabi ko, ok lang. Medyo hindi ko rin naman nakakasundo yung ibang mga tao dito kaya, what the heck. Ang kaso, medyo no choice ang paghahati sa amin. Ang mga pupunta sa Sta. Rosa, assured ng trabaho, habang ang mga ayaw pumunta sa Sta. Rosa, matitira dito sa Makati, pero may chance na ma-assign sa ibang department, dahil hindi na raw kakailanganin ng Makati site namin ang isang malaking Training Department since hindi naman daw kami magha-hire ng maraming tao kapag natayo ang nasa Sta. Rosa. Wow, some kind of a no-choice pala ito! Eh taga-Quezon City kaya ako. Paano na? Ayaw ko naman magpa-assign sa ibang department since ito na ang naging buhay ko, ang corporate training. Mukhang mapipilitan akong bumyahe nito ng Sta. Rosa araw-araw mula November this year. Shit!

Sta. Rosa, Ikaw nga ba ang lupang pangako?

Goddammaderpakshet!

2005-05-27T14:31:00.000+08:00

Punyetang buhay ito. Andito ako sa opisina, nakaupo sa harap ng kompyuter ko, kakatapos ko lang turuan ang mga studyante ko kung paano sila makakapagbigay ng "driving directions" sa mga kliyente namin sa call center. Imagine, isa kang Amerikano na nawawala sa isang lugar tulad ng LA, Calif. tapos hihingi ka ng driving directions mula LAX papunta sa Staples Center sa isang tao na nasa Pilipinas? Tangina kung alam lang nila na mga Pilipino gumagawa nito, hindi na sila magtitiwala sa amin.

Masakit ang ulo ko, kelangan ko na siguro pumunta sa isang optometrist. Matagal ko na dapat gianawa ito kaso lang inisip ko gastos lang. Ayan tuloy, lumala na sakit ng ulo ko. Mas lalaki pa siguro gastos ko nito. Eto pa ang nakakabwisit, habang sinusulat ko itong entry na ito, lalong pinapasakit ang ulo ko ang boses ng mga studyante ng kabilang klase na isa-isang binibigkas ang mga pangalan ng mga cities sa New England region ng US.

"DanVeRRy, CT"
"DorcheZteRR, MA"
"BridgeFort, CT"
"CamVridge, MA"
"AndoBer, MA"

Bullshit! Ilang araw na sa kanilang itinutoro kung paano bigkasin yang mga punyetang pangalan na yan, hindi pa nila maitama. San ba pinagpupulot itong mga taong ito?

Pagkaasar at Galit

2005-05-05T10:42:00.000+08:00

Isa akong miyembro ng Order of DeMolay, at mula nang sumali ako dito noong 1991, inpinagmamalaki ko na ito. Walang linggong hindi ako pumunta sa lohiya kung saan kami nagmimiting at kumbaga, kinareer ko na rin ito. Naging aktibo ako dito ng halos sampung taon at masasabi kong marami rin akong natutunan dito. Binuhos ko ang aking pagod at hirap sa isang organisasyon na alam ko namang naging mabuti sa akin.

At dahil nga sa naging mabuti akong miyembro at kahit papaano'y may kaunti din akong naipamahagi sa organisasyon mismo at maging sa ibang miyembrong itinuring kong mga kapatid, napagdesisyunan ng matataas na opisyal ng DeMolay na gawaran ako ng Chevalier Degree. Hindi ito ibinibigay ng basta-basta. Sinasabi nga:

"The Degree of Chevalier is the highest award for service to the Order of DeMolay within the gift of the Supreme Council. Recipients of the Chevalier Degree are some of the most active members of the greater DeMolay family."

Kasama ng titulong "Chevalier", ginawaran ako ng isang medallion na kamukha ng nasa itaas. Sabi ko sa sarili ko, kung sakaling maging Chevalier ako, ipapa-frame ko ang aking medallion at isasabit ko ito sa sala namin, tulad ng isang diploma, dahil ito ang sisimbolo sa katotohanang naging mabuti akong tao at nakatulong ako sa iba sa loob ng halos sampung taon na pagiging aktibong miyembro. Itinago ko ang medallion sa isang lugar sa bahay ngunit hindi ako nagkaroon ng pagkakataon na ipa-frame ito. Pagkalipas ng ilang buwan, tinawagan ako ng isang miyembro ng Supreme Council ng DeMolay it humihingi siya ng permiso sa akin na kung pwede'y hihiramin niya ang medallion ko dahil gagamitin daw nila ito sa isang seremonya ng paggagawad dahil hindi daw sila naka-order galing sa States. Ibabalik daw nila ito agad pagkatapos nila itong gamitin, kaya't pumayag naman ako. Ibabalik naman kasi e, sabi ko sa sarili ko. At anong nangyari? Hindi ito ibinalik sa akin. Tatlong taon na ang nakalipas, hindi pa rin ito ibinabalik sa akin at sa bawat pagkakataon akong nakakakita ng mga larawan ng isang taong nakasuot ng chevalier medallion, nakakaramdam ako ng pagkakaasar at kaunting galit. Oo nga't medallion lang ito at ang tunay na pagiging isang chevalier ay nasa puso at sa isip, at wala sa pagkakaroon ng isang medallion. Well, ito lang ang masasabi ko, LECHE! Iba pa rin ang may Medallion! "I earned that f%#@$n medallion!" Ibalik nyo na sa akin!

Tunay na Maipagmamalaki

2005-05-03T18:22:00.000+08:00

Ang mukhang nakikita niyo sa bandang kaliwa ay di na siguro bago sa inyo. Kung di masyadong mukhang pamilyar, sigurado kong kapag narinig niyo ang kanyang mga kanta, sasabihin niyong "aaahhh! siya pala!". Siya ang nagpasikat ng mga revival ng "How Can I Fall" at "The Past". Siya si Mr. Jed Madela, isang total performer at tinatayang magiging susunod na concert king, di lang ng Pilipinas, kundi ng buong Asya. Akalain niyong #5 na ang kanyang album na "Jed Madela: Songs Rediscovered" sa bansang Indonesia! Kung sakali mang mapadaan kayo sa alinmang record bar, masisiguro kong di sayang ang pera niyo kapag bumili kayo ng kopya ng album ni Jed. November 2004 palang, may kopya na ako kaya alam ko ang sinasabi ko.

Magandang Verse

2005-04-26T03:31:00.000+08:00

May natutunan lang akong bagong verse sa opisina na sulat sa wikang Ingles, baka kapulutan niyo ng aral ito, lalo na sa mga kapatid ko sa DeMolay:

"The wicked leader is he whom the people despise. The good leader is he whom the people revere. The great leader is he of whom the people say, "We did it ourselves." - Lao Tzu

Propesiya ni St. Malachy

2005-04-20T21:18:00.000+08:00

Habemus Papam!. . . ito ang sambit ng Vatican matapos mahalal ng College of Cardinals ang bagong Santo Papa. Lumabas si Cardinal Joseph Ratzinger bilang bagong Santo Papa, kapalit ni Pope John Paul II. Pinili ni Ratzinger ang pangalang "Benedict XVI" bilang kanyang pangalan at dito siya makikilala hanggang sa kanyang kamatayan. Habang ang karamihan ng tao'y nagsisiya sa pagkakahalal ng bagong Santo Papa, ako'y kabaligtaran ang naramdaman.

Noong isang linggo pa lang ay nabasa ko ang isang artikulo sa isang website na nagpatayo ng balahibo ko. Subukan niyong puntahan ito, http://www.catholicplanet.com/articles/article41.htm . Noong araw na iyon, nasabi ko na sa sarili ko, "kung ang pipiliin ng bagong Santo Papa ay ang pangalang Benedict XVI, yari na! Totoo ang propesiya ni St. Malachy!" Ayokong ikwento kung sino si St. Malachy at kung ano ang kanyang propesiya, bahala na kayo mag-research tungkol dito. Mas maigi kung kayo mismo ang magbabasa ng mga artikulong naisulat na tungkol sa kanya at maging ang kanyang propesiya. Puntahan niyo ang website na isinulat ko sa taas (na naisulat bago pa man mamatay si Pope John Paul II), at tingnan ko lang kung hindi tumayo ang balahibo ninyo.

Isa pa!

2005-04-13T23:43:00.000+08:00

Isa pang magandang pelikula ang nadiskubre ko nung isang linggo. Ito ang "The Rookie" na pinagbibidahan ni Dennis Quaid (ang dakilang ex ni Meg Ryan). Bukod sa mahilig akong manood ng mga pelikulang tungkol sa baseball at maging sa football, isa itong pelikulang kapupulutan ng inspirasyon. Maraming salamat nga pala sa aking kumareng si Lyra na nagpahiram sa akin ng kopya ng pelikulang ito.

Masigabong Pagbati sa iyo, Attorney Fagela!

2005-04-12T23:41:00.000+08:00

Congratulations sa aking pinakamatalik na kaibigan na si Israfel "Easy" Fagela sa iyong pagpasa sa Bar Exams. Matagal na din ang aming pinagsamahan ng taong ito. Magkaibigan kami mula pa noong grade school. Inuman na Attorney!

Gandang Pelikula

2005-04-08T00:37:00.000+08:00

Kung magkaroon man kayo ng pagkakataon, subukan niyong panoorin ang pelikulang "Sideways". Mahahanap ang mga kopya nito sa DVD sa halos lahat ng stalls sa Quiapo, sa halagang P60. Bili na!

Dave Batista: Kinabukasan ng Pro-Wrestling?

2005-04-05T02:56:00.000+08:00

Wow! Natapos na rin ang Wrestlemania 21. Biruin nyo, naka-21 na Wrestlemania na, at hanggang ngayon, adik pa rin ako sa wrestling. At ang resulta, nagwagi si Dave Batista at siya na ngayon ang World Heavyweight Champion.

Alam ko ang sinasabi niyo ngayon, "eh ano naman ngayon? Hindi naman totoo ang wrestling ah! Grow up Ivan!".

Ang aking pagkahilig sa wrestling ay tulad ng pagkakahilig ng mga tao sa mga tv shows tulad ng Friends, Sex and the City, at ang mga telenovela - mapa-Korean, Mexican o Filipino man ito. Alam kong scripted ito (although it took me a while para makumbinseng hindi ito totoo), kaya ako natutuwa sa kanilang storyline. Kahit na ba "piso acting" ang mga ito, nakakabilib pa rin kung paano nagagawang umarte nitong mga dambuhalang taong ito habang ginugulpi.

Eto ang nakakaintriga ngayon. Pinili ng mga scriptwriters ng WWE (World Wrestling Entertainment) na maging World Champion nila si Dave Batista (larawan niya ang nasa itaas). Pinaniniwalaan nilang siya daw ang magdadala sa wrestling tungo sa kasikatan sa panahong bumababa na naman ang ratings nila. Noong mga panahong nangyari sa kanila ito sa mga nakaraang panahon, kanilang ginawang mga kampeon ang mga tulad nila Hulk Hogan, Steve Austin, The Rock atbp. Ang mga pangalang nabanggit ay mga sikat na pangalan di lamang sa larangan ng wrestling kundi maging sa Hollywood. Ngayon, kung inaasahang si Batista ang susunod sa mga yapak nila, makikilala rin kaya siya bilang isang sikat na aktor? Hmmmmm......

Paalam, Karol Wojtyla

2005-04-04T23:42:00.000+08:00

Paalam sa'yo, Pope John Paul II. Tunay mong ipinamalas ang pagiging isang tunay na Kristiyano. Hinding-hindi ka namin makakalimutan!

JP2

2005-04-02T14:29:00.000+08:00

Grabe. Laman ng lahat ng dyaryo't mga news websites ngayon ang paglala ng sitwasyon ni Pope John Paul II. Hindi ako relihyosong tao, masasabi mo na ring hindi ako ganap na Katoliko, kahit na ba bininyagan akong isang Katoliko, dahil sa may mga hindi ako maintindihang mga itinuturo ng simbahan. Ngunit kahit na ganito, nalulungkot ako sa napipintong pagpanaw ng Santo Papa. Kung tutuusin, marami ang nagsasabing siya na siguro ang pinakamatinong Pope in recent history. Marami siyang natulungang mga tao sa iba't-ibang bansa. Naging popular, kung minsa'y kontrobersyal ang ilan sa mga kanyang mga naging desisyon dahil sa ang mga ito'y may bahid ng modernong pananaw, isang bagay na hindi mo aasahan sa isang establishment na makaluma tulad ng simbahan.

Kung ako ang tatanungin, siguro mas makabubuti kung matapos na ang paghihirap ni JP2. Marami na siyang nagawa sa mundong ito, at kahit na inaasahan namang habambuhay nang nakaukit ang pangalan niya sa kasaysayan ng mundo, matatandaan siya ng tao bilang isang naging mabuting Santo Papa - lalo na bilang isang mabuting tao. Kung ang sakit na unti-unting pumapatay sa kanya ay nagpapatagal sa kanyang paghihirap, mas mabuti pang tuluyan nang iwan ng kanyang kaluluwa ang kanyang katawang-tao.

Plano kong uminom ngayong gabi dahil Sabado, walang pasok bukas. Kasama sa plano ko ang pagtaas ng isang boteng beer para sa buhay ng isang taong tunay na gumawa ng kabutihan sa mundo, ang buhay ni Karol Wojtyla. Maraming salamat sa 'yo.

Ang Pagbabalik, Kasama ang isang Pangako

2005-04-01T16:28:00.000+08:00

Ha! Eto na naman ako. Matagal-tagal din ulit mula nung huli akong sumulat. Nagkaroon kasi ako ng realization kagabi. Waste of "cyberspace" lang ang blog na ito kung di ko rin naman susulatan ng mga entries ko. Kaya't mula kagabi, ipinangako ko sa sarili ko na susulat ako araw-araw, kahit maikli lang.

Boring ang linggong ito, lalo na sa araw na ito. Pinagdesisyunan naming idismiss ng maaga ang klase namin dito sa opisina dahil may fire drill daw dito sa RCBC plaza. Tatlo kasi kaming trainers sa klase kaya maluwag ang oras at pantay-pantay ang paghahati-hati ng mga topics na ituturo namin. Kaya ano ang resulta? Petiks! (itong salitang 'to, nung 90's lang unang ginamit di ba?) Naisip ko lang, ano nga kaya kung masunog itong RCBC plaza? Magkakagulo siguro dito sa Makati, magkakatrapik kasi sa parehong Ayala at Buendia. Pero ano nga kaya ano? Maiisip ko pa kayang kunin at gamitin yung fire extinguisher dito sa isang sulok ng opisina? Malamang hindi na. Ah ewan. Mahirap talagang isipin ang isang bagay, lalo na kung iisipin mo kung anong gagawin mo kung nasa "panic mode" ka na. Kahit sangkatutak na fire drill siguro ang gawin nila, iba pa rin ang mangyayari kung aktwal na itong nagaganap. 'Sus ko po, wag naman sana!

Cheeeezzzyy!

2005-02-24T06:11:00.000+08:00

Kaninang umaga, pinanood ko yung "The Notebook" bago matulog (yep, sa umaga ako natutulog at night shift ako ngayon, grrr!) Naging habit ko na kasi na manood ng dvd para pampaantok mula nung naging panggabi ako. Alam kong love story ito bago ko pa man panoorin, pero what the heck, ito na lang ang hindi ko pa napapanood sa koleksyon ko. Ok lang ang istorya sa simula at sa gitna, medyo boring para sa akin, pero what really made the big difference was the last scene, yung eksena kung saan namatay sila sa iisang kama. Naramdaman ko na lang na tumutulo ang luha sa mga pisngi ko. At, hindi lang yon, nakita ko na lang ang sarili kong tinitext ang asawa ko ng "I love you". Nagtaka tuloy siya kung bakit gising pa ako ng mga panahong iyon. Sinabi ko sa kanya na pinapanood ko yung "The Notebook". Saka lang niya naintindihan ang lahat.

Hapi Nyu Nyir Kapatid!

2005-01-05T17:18:00.000+08:00

Natagalan yata bago ako nakapagsulat ulit dito sa aking lungga. Mahabang istorya, dami kasing nangyari. May mga magaganda at mga hindi masyadong kanais-nais, pero awa ng Diyos, buhay pa rin ako. Happy Nyu Nyir nga pala sa mga masusugid kong tagasubabay sa blog kong ito (salamat sa inyong tatlo!)

Kanina, kasama kong nananghalian ang isang matalik na kaibigan. Kinailangan naming magkita dahil bukod sa matagal na kaming hindi nakakapag-usap ng harapan, aalis siya sa makalawa papuntang Amerika, trabaho daw ang kanyang aasikasuhin. Di naman siya gaanong magtatagal doon, mga ilang linggo lang daw. Naisip ko, langhiya tong taong to, jetsetter na ngayon, dati-rati'y kung saan saan lang kami nagpupunta, tumatambay at buong panahon na pinagtatawanan lahat ng aming nakikita, maski ang isa't-isa! Bilib ako sa 'yo tol! Lahat ng tinatamasa mong tagumpay ngayon, iyan ay dahil sa mabuti kang tao at naging mabait kang anak ng Diyos. Kumbaga'y, ang lahat ng "code of ethics" at "cardinal virtues" na ipinamemorya nilang lahat sa atin dati, isinapuso mo talaga, kaya ngayon ibinabalik lang ng tadhana ang lahat sa 'yo. Pero sabi mo nga, hindi mo pa tunay na nararamdaman ang tagumpay, na hanggang sa ngayo'y ikaw pa rin ay lumalaban. Maaring tama ka nga kapatid, pero hindi ko lubos maisip kung ano ba ang konsepto mo ng tagumpay. . . . . . ang pagkakaroon ba ng pamilyang masasabi mong sa'yo?. . . hmmmm. . . pwede! Papunta ka na rin doon bro. Alam mo yan! Maswerte ka't napakabait ng iyong kasintahan (wag mo lang talagang papabayaang mauntog at magising siya sa katotohanang ikaw ang syota niya), at tulad mo rin siyang tumatamasa ng lahat ng swerteng ibinabato sa kanya ng tadhana. Hayaan mo Bro, darating ka rin diyan, at pag nag asawa't nagkaanak ka na, kung kelan may hinahatian ka na ng iyong swerteng nakukuha sa bawat araw na ginawa ng Diyos, siguro masasabi no na ring kahit papaano'y tapos na ang laban!

Hapi trip sa iyo, Brod Carlo! Hapi Nyu Nyir na rin sa yo at sa pamilya mo.

Ivan's Source of Pride and Joy

2004-12-15T13:25:00.000+08:00

Profile:

Name: Mika Lorenzo Manalo Galarosa
Where I Got My Name: Well, when I was still inside my mommy's tummy, she used to watch all those Formula 1 races. At that time it was Mika Hakkinen, the Flying Finn, dominating the F1 scene and he eventually became that year's World Champion, hence the name Mika. My second name Lorenzo is from my paternal great-grandmother, the late Lorenza Lim Reyes.
Date of Birth: February 14, 2000
Place of Birth: Quezon City
Occupation: Pre-School Student
School: CRIB Ideal School, Project 8, QC
Award/s: CRIB Ideal School's Most Outstanding Student (Nursery Level) 2003-2004
Favorite Food: Pringles (cheese flavor)
Favorite Person: Mommy Alou
Favorite Pet: Clifford (my dog who's a half Golden Retriever and half God knows what)
Favorite Playmate: Ate Beck's (who happens to be my Tita)
Favorite Channel: The Disney Channel
Favorite TV Show: Spongebob Squarepants, That's So Raven, My Wife & Kids, High-5, F1 Grand Prix Races, NASCAR racing, Power Rangers
Favorite Music: I used to listen to F4 music, but my dad told me they're corny. So recently I've been listening to R&B and hip-hop music, my mommy's kind of music. I like listening to Ja Rule, Ashanti, Usher, Alicia Keys and a whole lot more.
Favorite Sport: Badminton (still working on my game), racecar driving (working on it as well)
Favorite Color: Orange and Red
Favorite TV Character: Red Lion (Power Rangers)
Favorite Sports Personality: Michael Schumacher (F1) and Jeff Gordon (NASCAR)
Best Friend: Angelo (my classmate and neighbor)
Ambition in Life: To become the first Firefighter to win the Formula 1 World Championship

Si Tatay, si Da Vinci at si Nicholas Cage

2004-12-07T15:49:00.000+08:00

Taong 1989, umuwi si Tatay sa bahay isang araw. Nagpatawag siya nung araw na iyon ng isang family meeting. Si Nanay, magang-maga ang mata kakaiyak. Kami lang tatlo nina Ate at Nanay ang nasa bahay noon kaya madali agad nakapagsimula ang family meeting na ipinatawag ni erpat. Ang bungad niya, "mga anak, wala na akong trabaho, pero huwag tayong mawalan ng pag-asa. Magtulungan na lang tayong lahat para bumalik tayo sa dati!". Pagkasabing- pagkasabi ni erpat nun sa amin, hindi ako nag-alala. "Kapag sinabi ni tatay na wag mag-alala, hindi ako nababahala", sabi ko sa sarili ko. Magaling dumiskarte sa buhay kasi si erpat, kaya pag sinabi niyang magiging ok ang lahat, naniniwala ako sa kanya. Isang buwan din walang ng trabaho sa Tatay, pero hindi naman siya tumunganga sa bahay lang. Marami siyang pinuntahang mga kaibigan at mga kamag-anak na pwedeng mahingan ng tulong, hindi para mangutang at mamalimos ng pera, pero para maghanap ng trabaho. Elibs talaga ako sa kanya! Hindi kasi naging ugali ni Tatay na manghiram ng pera, ang gusto niya siya ang kikita ng pera, bigyan mo lang siya ng pagkakakitaan. Sa mga panahong ding ito, bukod sa paghahanap ng bagong trabaho, may nabanggit din siyang kanyang pinagkakaukulan ng panahon. Papasok daw siya sa isang organisasyon kung saan daw maaaring magbago daw buhay niya, at baka pati na rin ang buhay namin. Ito yung panahong naging Mason si Tatay.

Nakahanap din si Tatay ng bagong trabaho, pero hindi ito ang napagtuunan ko ng pansin. Kasabay ng pagkakahanap niya ng trabaho ang kanyang pagkakatanggap sa isang "Lodge" (chapter) ng mga Mason malapit sa amin. Sabi ko, kung Mason na si erpat, naniniwala pa rin kaya siya Diyos? Magsisimba pa rin kaya kami tuwing linggo? Yun kasi ang pagkakarinig ko tungkol sa mga Mason, mga taong walang Diyos. Sabi ko, "ok rin 'tong si erpat ha - nawalan na nga ng trabaho, at kung kelan nakahanap, nilayo pa ang sarili sa Diyos!". Finally, di ko na natiis, tinanong ko si Tatay kung bakit pa siya nag-Mason sa mga panahong ito.

"Tay, magsisimba pa rin ba tayo tuwing linggo?" Sumagot siya ng parang gusto akong batukan, "eh loko ka pala e, ikaw itong tatamad-tamad magsimba 'pag linggo pag inaaya ko!"

"Eh ikaw 'tay, magkokomunyon ka pa rin ba ngayon at nag-Mason ka na?", tanong ko sa kanya ulit. "Kelan mo ba akon nakitang nangumunyon? Kahit naman nung hindi pa ako Mason, hindi naman talaga ako nangumumunyon ah" sagot niya sa akin habang natatawa.

Di ko na natiis, tinanong ko na siya ng deretsahan, "totoo ba talagang di kayo naniniwala sa Diyos?"

"Anak, kung ang mga Mason eh hindi naniniwala sa Diyos, sa tingin mo ba pag-aaksayahan ko pa ng panahon na sumali pa sa kanila?", patanong na sinagot niya sa akin.

O nga naman. Kung tatalikuran lang naman ni tatay ang Diyos, hindi na siya mag-aaksaya pa ng panahong sumali sa isang organisasyon at magbayad ng pagkamahal-mahal na membership fee para lang magawa ito. Tatalikod lang siya at hindi na magsisimba, period. Di nako nagtanong uli sa kanya.

Matapos ang ilang buwan naisip ko, grabe, astig na talaga si erpat! Nakahanap na nga agad ng trabaho, naging mga brod pa niya sila Rizal, Bonifacio at Mabini, all in a matter of 4 months! Lumipas ang maraming taon, nagpaka-aktibo si Tatay sa Masonerya, kinareer kumbaga. Kung anu-anong mga posisyon sa Lodge at iba pang matataas na posisyon ang nakuha niya dahil nagpaka-active talaga siya. Naging isang Masonic writer at historian pa nga siya, grabe no?

Kahapon lang, nanood ako ng sine mag-isa. Pinanood ko yung palabas na "National Treasure" dahil sabi nila, tungkol daw sa mga Masonerya yun at ang mga nawawalang kayamanan ng mga knights nung Middle Ages. Sabi ko sa sarili ko, "ano kaya ang sasabihin nilang masama ngayon tungkol sa mga Mason? Ididikdik na naman ba nila sa mga utak ng mg manonood na hindi naniniwala ang mga Mason sa Diyos? Well, wala namang binanggit ang pelikula tungkol sa ganito, in fairness. Iba lang ang naramdaman ko habanag pinapanood ko ito, kapareho ng naramdaman ko nang mabasa ko ang mga librong The Da Vinci Code at Angels and Demons. Nakaramdam muli ako ng pangingilabot sa mga balahibo ko habang umiikot sa utak ko ang tanong na "ganito ba talaga ka-maimpluwensya ang Masonerya at ngayo'y palagi na silang subject ng mga panitikan, mapalibro man o pelikula?" At isa pa, kung may tinatagong sikreto ang mga Mason tungkol sa kayamanan (ang Holy Grail man o/at ang Lost treasures of the Knights Templars), tinuturo ba nila ito sa lahat ng mga ka-miyembro nila? May alam kaya si Tatay kung nasaan ang mga kayamanang ito bunga ng kanyang pananaliksik?

Sa aking palagay, ang mga kayamanang tinatago ng mga Mason, mapasa-Pilipinas man o sa ibang bansa, ay higit pa sa kayamanang nahanap ni Ben Gates (Nicholas Cage) sa pelikula. Sa tingin ko (sa tingin ko lang ha, dahil hindi ako Mason!) , ang kayamanan ng pagkakaroon ng malawak na pag-iisip, "religious tolerance", ang pagmamahal sa kapwa, ang walang-hanggang pagsasaliksik sa katotohanan at ang malakas na pananalig sa Diyos ang mga kayaman na "itinatago" ng mga Mason. Ito sa palagay ko ang kayamanang kanilang pilit na ipinapahanap sa ibang tao, ang kaso lang, "one has to display his worth to be able to show that he can handle the daunting task of keeping these 'treasures'". Hindi materyal ng kayamanan ang kanilang tinatago sa tingin ko. Intelektwal at spiritwal na kayamanan ang kanilang itinatago. Pero sa palagay ko lang ito ha.

Bakit ko naman kaya naisip na ito nga ang kayamanang kanilang itinatago? Ito kasi ang mga kayamanang ipinasa sa akin ni Tatay habang pinapalaki niya ako magmula nang siya'y maging Mason noong 1989. Walang oras na hindi niya ipinamukha sa akin ang kahalagahan ng mga kayamanang ito at siguro - siguro lang ha, napakita na pala ni Tatay sa akin ang pinakatatagong kayamanan na tinatago ng mga Mason.

Balang araw malalaman ko rin kung tunay nga ang aking hinala.

( Kung gusto niyong mabasa ang ilan sa mga artikulong isinulat ni Tatay tunkol sa Masonerya, sundan ang link na ito - http://www.glphils.org/index-page.htm )

Philippine Pride

2004-12-01T18:37:00.000+08:00

Maikli lang ito.

Minsan lang talaga akong mapabilib ng isang tao lalo na't kung ang pagiging tunay na Pinoy ang paguusapan. Tuwing lumalaro ang taong ito, bawat suntok na pinupukol niya at maging ang mga isinasalo niya ay kanyang buong-pusong iniaalay sa bansang Pilipinas. MABUHAY KA MANNY PACQUIAO!

UP Kong Mahal

2004-11-09T16:16:00.000+08:00

Wala lang, bigla kong na-miss ang Diliman Republic. Araw-araw na ginawa ng Diyos, andito ako noon, pagala-gala, kunwari nag-aaral. Miss ko na ang tumambay sa may kiosk sa tabi ng Main Library. Magyoyosi lang ako buong maghapon, at di ko na papasukan ang mga klase ko kung atakihin ako ng katamaran. Magpapakita na lang ako ulit sa prof ko kung malapit na ang midterms, kung minsan kung malapit pa nga ang finals week. Kukunin ko lang sa kanya yung mga requirements para sa Final paper namin, tapos ise-xerox ko na lang yung notes ng mga kaklase ko - at bahala na si Batman sa exams!

Nakakatawang isipin kung bakit naafford kong gawin ang lahat ito noon. Di ko man lang ba naisip na kung magpakatino ako sa pag-aaral ko, magiging katulad ako ng mga sumikat na UP alumni tulad ng mga senador at mga kongressman natin ngayon? O kaya'y tulad ng mga big shot na mga executives dito sa Makati, na di man lang dumaan sa entry-level position dahil kakabit ng pangalan nila e ang cum laude, magna cum laude at kung anu-ano pang laude laude na yan. Kung sabagay, kung ano yung masamang gawin at hindi alam ng ibang taong ginagawa natin eh yun ang masarap gawin. Sabi nga sa UP eh, "tang ina, may maximum residency rule naman e, lulubus-lubusin ko na!" Bullshit! kung narinig lang ako ni erpat na sinasabi ang mga salitang ito, homeless ang bagsak ko. Yung mga katulad ng erpat at ermat ko, mga hindi lang yung mga tipong taong binabaril sa Luneta, sila yung mga tipong taong pang-canonization! Saint-material kumbaga - di lang pang-martyr.

Sa madali't salita, pitong taon ako (o, tatawa pa!) sa UP. Sa pitong taon na yun, nilunsad ko ang aking tinatawag na "Ivan's Campus Tour". Ayan yung isang taon dito sa college (building) na ito, shift sa kabila sa susunod na taon. Kapag hindi ko na-meet ang requirements ng college na nilipatan, lipat sa kabila. Pero nakatapos din ako ng isang kurso sa UP kahit papaano, pitong taon nga lang ang inabot.

Ang tanong nga lang e, anong natutunan ko sa pitong taon na yun? Well marami, mga bagay na matututunan mo lang kung hindi ka mag-aaral nang mabuti sa simula. In short, ito yung mga bagay na lamang ako sa mga taong may mga laude-laude na kakabit sa pangalan nila at mga taong sakto lang sa takdang taon na nakalaan para sa kursong kinuha nila ang kanilang itinagal sa UP. Mga bagay na magagamit ko sa pagharap ko sa pangaraw-araw na buhay na aking kinakaharap at kakaharapin sa mga darating na panahon. Oo nga, hindi ko naman pwedeng sabihin sa isang job interview ang mga bagay na natutunan ko kung ang pinagpipilian lang eh ako at isang cum laude ng UP o Ateneo o La Salle. Hindi ko pwedeng sabihin sa kanila na "punyeta, lamang ako sa experience diyan sa mga bwakananginang yan at dahil sinipag lang mag-aral yang mga yan!" Anong experience ba ang nagma-matter sa isang job interview? Well, kelangan kong harapin ang totoo, olats ako sa pagkuha ng trabaho kung ito ang basehan (ito lang naman ang nag-iisang basehan ng mga hiring managers ngayon e maliban na lang kung marami ka nang experience sa naturang trabaho).

Ano nga ba talaga ang lamang ko at iba pang mga nagtagal sa UP sa mga taong nagpakatino sa pag-aaral? Minsan ko nang narinig sa isang kakilala ko ang piniaka-magandang sagot sa tanong na ito. Sabi niya "'pre, it's all about gaining credibility when you become a parent one day." Sa oras na sasabihin mo sa anak mo na "mag-aral ka nang mabuti anak", papaano mo sasabihin sa kanya na masama ang mangyayari kung bumagsak siya kung ikaw mismo eh hindi nakaranas ng grade na 5.0 sa buhay mo. Papaano ka maiintindihan ng anak mo kung sasabihin mong hinay-hinay lang sa pag-inom at paninigarilyo kung ikaw mismo e hindi dumaan sa iyong kalakasan sa pag-inom at pagyoyosi? Papaano mo sasabihin sa kanila na "masama ang mag-drugs anak!" kung ikaw mismo e hindi natikman ang sama na nadudulot nito. Kumbaga, kaakibat ng mga katagang "been there, done that" ay ang mga katagang "don't do (overdo) it 'coz i know it's gonna be bad for you like it was for me before!". At ang clincher dito, paniniwalaan ka ng mga anak mo kung sasabihin mo sa kanilang "anak, kung ayaw mong matulad sa iyo ang mga magiging anak mo, mag-aral ka nang mabuti."

Ang UP naming mahal- ito lugar kung saan ko pinagpraktisan ang lahat ng sasabihin ko sa anak ko pagdating ng araw. 'Nuff said bro!

Pangarap Kong Sawi

2004-11-06T03:36:00.000+08:00

Ground Zero Band
Easy Fagela - vocals
Rommel DelaCruz - guitars
Ivan Galarosa - Bass
JA Tadena - Drums

Minsan kong tinahak ang landas ng pagbabanda. Mga
panahong ang hilig naming magbabarkada'y makinig ng mga tugtog ng Metallica, Guns n Roses, Ugly Kid Joe, atbp. Third year hayskul kami 'nun nang maisipan naming subukan kung may lalabas na musika kung sabay-sabay naming hahawakan ang mga instrumentong gusto naming ratratin.

Dala-dala ang mga sarili at mga instrumento (at kaunting barya pambayad sa studio na pagpapraktisan), isa-isa naming inisip kung anu-ano ang aming tutugtugin. Ang playlist? Heto:

Paint it Black - (Rolling Stones)
All I want - (Toad the Wet Sprocket)
Stairway to Heaven - (syempre ng Led Zep, woohoo!)
Plush - (STP)

Naisip namin, pwede na muna ito para makatugtog lang kami sa aming nalalapit na . . . . JS Prom. Dumating ang araw ng prom, hindi kami nakatugtog. Wala kasing drums, amplifier at iba pang mga gamit na kinailangan namin. SAWI!
Lumipas ang panahon, nagkawatak-watak ang grupo. Sinimulan ni Rommel ang mas may kinabukasang landas, ang magsimula ng banda kasama ang kanyang mga kapatid. Si JA? ayaw nang tumugtog ng drums! Kumuha siya ng guitar lessons sa UP, yun na daw ang trip niya. Naiwan kami ni Easy, malungkot. Alangan namang tumugtog kami ng kaming dalawa lang, di pa uso 'nun ang acoustic performances na pang dalawang tao lang.

. . . . . at nasan na ang nabuwag na grupo ngayon matapos ang sampung taon?

Rommel - isa nang doktor. Pero umasenso ang kanyang pagbabanda kasama ng kanyang mga kapatid. Sila ang sikat na death metal band na Skychurch. Naglabas sila ng dalawang album under Star Records. Wagi ang kanyang desisyon na humiwalay sa amin.

Easy - tinuloy ang kanyang balak maging abogado, pero wagi pa rin siya sa kanyang pangarap na maging isang performing artist. Tinahak niya ang landas ng Poetry reading, at bunsod nito ang kanyang desisyon na pasukin na rin ang pagtugtog kasama ang kanyang gitara. Siya ang henyo sa likod ng kantang Satan Rules! - at ang pangalan ng grupo niya? Easy Fagela and the Forces of Evil. Ang kanyang CD ay kasalukuyang binibenta sa Sarabia Optical sa UP shopping Center (walang steer ito).

JA - di niya tinuloy ang pagigitara. Isa na siya ngayong sikat na Cinematographer. In fact, nanalo siya last year sa Metro Manila Film Festival Awards for Best Cinematography (Mano Po 2). Hanep no?

Ivan - walang ni anong koneksyon ang kanyang ginagawa sa performing arts. Kasalukuyan siyang nagpapakaalila sa isang call center sa Makati, kanto ng Buendia't Ayala to be exact. Tinuturuan ang mga taong gustong magkaroon ng trabaho kung paano magsalita ng Ingles na katulad ng mga Amerikano (hindi ba dapat e natuto na lang sila nito sa Sesame Street - wala ba silang TV sa bahay nila nung bata pa sila?) Kasalukuyang nananaginip na makatugtog kasama ang isang banda sa harap ng maraming tao (kahit mga tatlong tao lang) . . . . . kaso sawi pa rin siya. SAWI! . . . . . . . . Naknampoooootaaaaaah!

Blog ang Mundo!

2004-11-04T05:40:00.000+08:00

Ha! Todo na ito mga pre! Sa wakas at mayroon na rin akong pagbubuntungan ng mga sama ng loob ko, maliban sa friendster. Hehehe. Ngunit ang unang entry na ito ay hindi magiging masustansya dahil wala pang laman ang utak ko sa ngayon. Pero isa lang ang masasabi ko, isang tanong lang naman. . . . tunay nga bang BLOG ang mundong ating ginagalawan? Malalaman natin.